“Yok yok… Benim çocuklarım var, yakınlarım var. Ben oralara düşmem!” Sakın ola demeyin!

Zira insanoğlunun başına ne geleceği hiç belli olmuyor.

Bugün sağlıklıyız, ayaktayız, kendi işimizi kendimiz görüyoruz.

Peki ya yarın?

★

Aktif mesleğimizi icra ettiğimiz sağlık sektöründe insanın içini acıtan nice olaylara şahit oluyoruz.

Babasının malına çökebilmek için akli dengesinin yerinde olmadığını kanıtlamaya çalışan evlatları da görüyoruz, annesinin bakım sorumluluğunu üstlenmek yerine işini kolaylaştıracak bir raporun peşine düşenleri de…

Bir de hastane koridorlarında tek başına dolaşan yaşlılarımız var.

Elinde bastonu, yüzünde yorgunluk, içinde tarifsiz bir yalnızlık…

İşte size onlardan birinin ibretlik hayat öyküsü…

★

80 yaşındaki bir amcamızın iki oğlu, bir kızı var.

Rahmetli eşi vaktiyle kendisine, “Evi sakın satma, yarın ne olacağımız belli olmaz.” diye nasihat etmiş ama nafile.

Hanım ölmüş.

Evlatlarının tavsiyesiyle o da evi satıp parasını paylaşmış.

Devamında bir süre çocuklarının yanında kalmış.

Sonra hayatın şartları değişmiş ve kendisini yeniden yalnızlığın içinde bulmuş.

★

Gelinen noktada, bugün hastalandığında bastonuna dayanarak hastaneye tek başına gidiyor.

Hangi doktora gidecek, hangi bölümde muayene olacak, hangi tetkiki nerede yaptıracak?

İşte tüm bunları kendi başına çözmeye çalışıyor.

Hastane koridorlarında bir o yana, bir bu yana yürürken zorlanıyor.

Yorgun gözleri etrafta…

Kimi hastanın yanında oğlu, kimi hastanın yanında kızı…

Bir evlat annesinin koluna girmiş, diğeri babasının işlemlerini takip ediyor.

Lakin amca tek başına…

Kim bilir, belki çocuklarının işleri, belki de kendi hayat mücadeleleri vardır.

Fakat yaşlı bir insanın evlatlarından beklentisi ne olabilir ki, değil mi?

Belli ki, bazen bir telefon, “Baba, nasılsın?” diye soran bir ses, hastanede koluna giren bir evlat yetiyormuş insana.

İşte amcamızın içini acıtan da tam olarak bu…

★

Velhasılıkelam, değerli okurlarım…

Elbette bütün evlatları suçlayamayız.

Anne babasına gözü gibi bakan, her ihtiyacında yanında olan güzel insanlar da var.

Allah hepsinden razı olsun.

Lakin görülüyor ki anne babasına sırt çeviren de çok.

İşte onlardan olmayalım.

Belki bugün güçlü, sağlıklıyız.

Belki, “Çocuklarım var, bana bir şey olmaz.” diye düşünüyoruz.

Lakin hayatın yarın bize ne getireceğini kimse bilemez.

Allah kimseyi hastane koridorlarında kimsesiz, hastalığıyla ve yalnızlığıyla baş başa bırakmasın.

Çok zor, çok!

★ ★ ★

Yazmak iyi gelir.

Bana;

“[email protected]” adresinden ulaşabilirsiniz.